Święty Grzegorz z Nyssy

Biskup, ok. 335 - ok. 395.
Święty był jednym z dziesięciorga dzieci (pięciu synów i pięć córek) św. Bazylego i św. Emelii (Emilii). Urodził się ok. 335 roku w Cezarei Kapadockiej, gdzie jego ojciec był rektorem szkoły wymowy. Chrzest święty przyjął jako młodzieniec. Po ojcu obrał sobie zawód retora i wstąpił w związki małżeńskie.
Po śmierci małżonki za przykładem św. Bazylego, starszego swego brata, oddał się życiu ascetycznemu. Za namową św. Bazylego przyjął święcenia kapłańskie, a nawet został biskupem w Nyssie. Za czasów ariańskiego cesarza Walensa został skazany na banicję; na wygnaniu spędził dwa lata (376-378).
Św. Grzegorz z Nyssy cieszył się tak powszechną czcią, że na soborze w Konstantynopolu (381) witano go owacyjnie jako “filar Kościoła”. Walczył bowiem żarliwie słowem i piórem z herezją ariańską.
Św. Grzegorz z Nyssy jest uważany za jednego z najwybitniejszych teologów Kościoła Wschodniego. Pisma jego wyróżniają się subtelnością filozoficzną. Od Orygenesa zapożyczył metodę w interpretacji Pisma świętego alegoryczną. Jego spuścizna pisarska obejmuje w zbiorze patrologicznym Migne'a trzy opasłe tomy. Składają się na nie: rozprawy teologiczne, komentarze biblijne, dzieła ascetyczne, mowy, listy i poezje.
Papież św. Pius V († 1572) zaliczał go do czterech wielkich doktorów Kościoła Wschodniego. A jednak na żadnej oficjalnej liście doktorów Kościoła nasz Święty nie figuruje.
Odszedł do Pana po zasłużoną nagrodę dnia 10 stycznia ok. 395 roku w wieku ok. 60 lat. Martyrologium Rzymskie czciło dotąd jego pamięć 9 marca. Nowa reforma kalendarza (1969) przesunęła jego wspomnienie na dzisiaj, gdyż tego dnia przeniósł się do wieczności.