Zamiłowanie Polaków do świętowania stało się przysłowiowe. Podobno w żadnym kraju europejskim, a może i świecie nie ma tylu oficjalnych świąt, co w Polsce. Nie sprawdzałem tego, ale być może jest to prawdą. Nasuwa się pytanie, czy potrafimy świadomie świętować.
Ostatnio krąży stwierdzenie, że nie potrafimy świętować w sposób radosny, stosowny do okoliczności. Być może wynika to z braku wiedzy dotyczącej źródeł danego święta?
Szum informacyjny, który dociera do nas sprawia, że jesteśmy zagubieni. Dzień codzienny dostarcza tylu wiadomości, że czujemy się jak w matni. Różne publikatory, te same fakty interpretują w krańcowo odmienny sposób. Dotychczasowe autorytety zmieniają opcje polityczne, dawnych sprzymierzeńców nazywamy frustratami i dewiantami. Stajemy się całkowicie zagubieni. To co dla jednych jest ewidentnym złem, dla drugich jest dobrem. Pseudo - patriotyczne postawy niektórych polityków, w miejscach uświęconych krwią naszych żołnierzy, przynoszą nam ujmę.
Zbliża się święto 11-go Listopada - Dzień Niepodległości. Czy ta data coś nam mówi? Czy choć przez chwilę zastanawiamy się, co ona przypomina?... Być może traktujemy ją całkowicie obojętnie lub z przymrużeniem oka. Może tak, jak jeden z anonimowych przechodniów, który widząc wychodzących z Kościoła w dniu 3-go Maja młodych ludzi ze sztandarami stwierdził "znowu się wszystko odbywa jak za komuny". Początkowo byłem tymi słowami zaskoczony, oburzony. Po chwili refleksji pomyślałem, że w tym ironicznym stwierdzeniu jest dużo prawdy. Przecież ci młodzi ludzi przyszli jako oficjalni przedstawiciele szkół, bowiem otrzymali zaproszenie od organizatorów uroczystości. Większość uczestników to były delegacje instytucji publicznych, niestety bardzo mało było osób, które przyszły z potrzeby serca. Czy powtórzy się ta sytuacja 11-go Listopada, czy coś się zmieni? Może warto sięgnąć do współczesnego podręcznika historii naszego syna, córki czy wnuka i przypomnieć sobie tę datę. Może zaproponujemy najbliższym udział w tym dniu w uroczystościach w Kościele.
Wysłuchamy pełnego głębi okolicznościowego kazania, które powinno zmusić nas do refleksji, a może po raz pierwszy wybierzemy się do Kościoła, aby Bogu podziękować za dar niepodległości?... Zabierzemy ze sobą dzieci, wnuki. Może przy świątecznym stole wspomnimy tę datę i postać Józefa Piłsudskiego? Uświadomimy sobie i innym, że święto to było zakazane do 1989 roku. Ponownie wróciło do kalendarza świąt od kilkunastu lat. Zadamy sobie pytanie: kim był Józef Piłsudski? Dlaczego należy pamiętać o tym Człowieku - szanowanym przez starsze pokolenie. Może warto wybrać się któregoś dnia do Krakowa na Wawel do Krypty pod Wieżą Srebrnych Dzwonów i opowiedzieć najmłodszemu pokoleniu, że ten Wielki Człowiek poświęcił życie dla odzyskania przez Polskę niepodległości, że był więziony w twierdzy magdeburskiej w Niemczech (Saksonia) i w dniu 10 listopada 1918 r. zwolniony z więzienia przyjechał do Warszawy. Rada Regencyjna będąca namiastką rządu utworzona przez zaborców przekazała Józefowi Piłsudskiemu władzę właśnie 11-go Listopada.
Warto wspomnieć o Romanie Dmowskim, który walczył o niepodległość Polski, przewodnicząc delegacji polskiej na posiedzeniu paryskiej konferencji pokojowej w 1919 r. Wypada wspomnieć również o Ignacym Janie Paderewskim - światowej sławy pianiście, kompozytorze oraz polityku, wielkim patriocie, który działając w Lidze Narodów korzystając z talentu muzycznego, uroku osobistego przypomniał o Ojczyznie politykom decydującym o wyznaczaniu nowych granic m.in. Polski, po zakończeniu I-szej wojny światowej. Może warto otworzyć encyklopedię i pokazać najmłodszym fotografię tych trzech wielkich patriotów, aby młode pokolenie wiedziało jak wyglądali, bo wielkim wstydem jest, że ci zasłużeni dla odzyskania niepodległości Polski są często całkowicie anonimowi. Nie należy oczywiście zapominać, że niektórzy z nich mieli poglądy polityczne często odbiegające od obecnie przyjętych zasad miłości bliźniego głoszonych przez Papieża Polaka.